kamienne serca dążące przez pustynie ludzkich dusz do niczego jak nogi połamanych krzeseł odstawionych w kąt by nie zawadzały czerwone słońce spływało wśród czarnych gałęzi jak błysk nadziei wśród myśli samobójczych - o krok - od leżącego przed nim sznura i zgasło słońce i myśl i człowiek jak krzyk kota obdzieranego ze skóry przez bezlitosne dzieci jak człowiek który wie że do niczego w życiu już nie dojdzie a jego marzenia to tylko złudna fatamorgana...

http://jakubsosnowski.pl/wiersze,41

data dodania wpisu: 19-07-2010

Keywords: wiersze, fotograf, poezja